What Causes Aphonia Cry? Bir Sesin Kaybolduğu An
Geçen hafta yaşadığım bir olay, sesimi kaybettiğimi düşündüğüm anı hiç unutamayacağım. Kayseri’nin soğuk akşamlarından birinde, evde tek başıma otururken birdenbire kendimi çok yabancı bir durumda buldum. Göğsümde boğulmuş bir his vardı, sanki tüm duygularım birden üzerine çöküp beni hapsederken, bir yandan da kelimeler boğazımda düğümleniyordu. O an, aphonia cry (afoni çığlığı) diye adlandırılabilecek bir şeyin nasıl meydana geldiğini anlamaya başladım.
Sessizlikte Kaybolan Bir Ses
Bir sesin kaybolması ne demek? Bunu tam olarak anlamadan önce, bir insanın içindeki duygularını kelimelere dökememesiyle yüzleşmek zorundasınız. O an, hiçbir şeyin yardımı olmuyordu. İçimde biriken her şey, her an bir patlama noktasına geliyordu ama ağlayamıyordum. Kısık bir sesle bile tek bir kelime edemiyordum. Ne kadar zorlayıp denesem de, bir kelime bile çıkmıyordu.
Bir de bu durumun fiziksel bir etkisi vardı: Boğazımda bir düğüm vardı, her nefes alışımda sanki o düğüm biraz daha sıkışıyordu. Nasıl anlatacağımı bilmiyorum ama, duygu ve kelime arasında kaybolmuş gibi hissettim. Hangi duyguyu daha önce söyleyip hangisini sonra söyleyeceğimi, hangi cümleyi kurup hangi kelimeyi içimde tutmam gerektiğini sorgulamak bile acı veriyordu. Hani bir çığlık atmak istersiniz ama sesiniz çıkmaz ya… İşte o an tam olarak buydu. İçimden her şey yükseliyor ama dışarıya bir şey çıkmıyordu.
O An Ne Oldu?
O geceyi hatırlıyorum, telefonumda birkaç mesaj vardı. Bir arkadaşım, “Nasılsın?” diye yazmıştı. Gözlerim o mesajda takılı kaldı. Ne cevap vereceğimi bilemedim. Her şeyin üstümde birikmesinden, her şeyin bana yük olmasından o kadar yorulmuştum ki, buna bir yanıt veremeyecek gibi hissettim. Hani bazen yalnızca bir anlık bir boşluk olur, hiçbir şey yapmak istemezsiniz. İşte o an, kelimeler boğazımda birikti, ama çıkmadı.
İçimdeki tüm acıyı, hayal kırıklığını ve çözülmemiş soruları dökmek için bir fırsat yaratamadım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Boğazımda sıkışan bir acı vardı, ne ağlayabilirdim ne de konuşabilirdim. Ve o an, işte tam o an, “What causes aphonia cry?” diye düşündüm. Bir insan neden sesini kaybeder? Kelimeleri bulamamak, sesini çıkarmamak ne kadar korkutucu bir şey olabilir? Kendimi dinlerken, bir yanımın bana şunu söylediğini duydum: “Susmak bazen en büyük acıyı taşır.” Yalnızca bir çığlık, bir kelime ya da bir ses bile bu kadar zorlayıcı olabilirdi.
Heyecan ve Korku Arasında
Aphonia cry diye bir şey varsa, o an beni tam olarak tarif ediyordu. Bedenin her köşesindeki birikmiş duyguların, gırtlağında bir düğüm gibi sıkışıp kaldığı an. Ama aynı zamanda, bu noktada başka bir şey daha vardı: Belki de ben bu ses kaybını, içimdeki duyguları dışarıya çıkaramamanın korkusuyla, içsel bir yetersizlik hissiyle yaşıyordum. Kendimi doğru ifade edememek, anlamadıklarımdan, anlatamadıklarımdan korkmak… Heyecanla karışık bir korku vardı. İçimdeki tüm duyguları kaybetmek, bir yabancı gibi sesimi duyamamak…
Ama bir şey var: Ne kadar kaybolmuş gibi hissetsem de, bir şekilde kendimi geri bulabiliyorum. Hani derler ya, “Kelimeler bittiğinde, duygular daha yüksek sesle bağırır.” Ben de o gece tam olarak bunu deneyimledim. Kelimelerim yoktu ama içimde bir çığlık vardı ve ona sahip çıkmalıydım.
Umut ve Yeniden Başlama
Bir süre sonra, boğazımdaki düğüm biraz gevşedi. Derin bir nefes aldım ve içimde bir şeylerin açıldığını hissettim. Bir çığlık olmasa da, kelimelerim geri gelmeye başladı. O an anladım ki, sesimizi kaybetmek, aslında duygularımızı tutmaya devam etmek, bir şekilde içsel dengeyi bulmakla ilgiliymiş. Konuşamamak ve ağlayamamak zorlayıcı olabilir, ama bazen kendimizi bir adım geri çekip düşünmek, içimizdeki karmaşayı anlamak, iyileşmek için gerekebilen bir şeydir.
Aphonia cry, yani sesin kaybolması, duygusal bir boşlukta kalmış birinin içsel dünyasında yansıyan bir şey olabilir. Ama bu kaybolan ses, sonunda bir şekilde geri dönebilir. İçindeki kırılganlığı kabul etmek, sonunda ona dönüş yolunu bulmayı sağlar. Kendimi yeniden bulmuş gibi hissediyorum, ama bir yanda da o kaybolan sesi hatırlamak, kaybolmuş bir şeyi geri almak, duygularımı anlatabilmek için hala bir yolculuktayım.
Sonuçta, her sessizlik de bir anlam taşır ve belki de bazen bu sessizlik, en çok ihtiyaç duyduğumuz şeydir.